Dead Poets Society ( انجمن شاعران مرده )

ژانر : درام ، کمدی
سال انتشار : ۱۹۸۹
مدت نمایش : ۱۲۸ دقیقه
داستان فیلم : جان کیتینگ معلم ادبیات، در سال ۱۹۵۹ به مدرسه شبانه روزی پسرانه معتبر نیوانگلند بازمی گردد. جایی که زمانی دانش آموز درخشانی بود. او از شعر برای جسارت بخشیدن به شاگردانش برای رسیدن به قله های جدید ابراز وجود ، استفاده می کرد....

تحلیل روانشناسی فیلم:
آموزه های معلم اگزیستانسیالیسم
انجمن شاعران مرده حکایتی است از برپاخاستن؛ حتی در میان سرمایی خانمان سوز و شکفتن جوانه ایی از دل سنگی سخت. حکایتی‌ست از معلمی که اندیشیدن را به شاگردانش آموزش می ‌دهد و نه اندیشه‌ها را، دبیری که از آنها میخواهد به شیوه خود زندگی کنند، راه بروند و شعر زندگی را از اعماق وجود فریاد بزنند. طغیانی باشند علیه چهارچوب‌هایی که حق زندگی و آزادگی را از آنها گرفته. در دقیقه ۴۱ فیلم جان به بالای میز می ‌رود و از شاگردانش می خواهد آنها هم روی میز رفته و با نگاهی متفاوت به همه‌چیز بنگرند. با این حرکت نمادین، «جان» می خواهد متفاوت نگریستن به هستی را به شاگردانش یاد بدهد. به آنها بگوید که گاه خود، احساسات و هیجاناتتان را از زاویه ای متفاوت ببینید. در واقع پیام می دهد که دیدگاه و عقدیتان را از بند چهارچوب های خانواده و مدرسه و جامعه آزاد کرده، فراتر روید و عمیق تر بنگرید. یکی دیگر از مفاهیم فیلم بعد وجود نگری (اگزیستانسیالیسم) است. از دیدگاه اصالت وجودی که جان با آن جهان را می نگرد، هر لحظه زندگی می تواند شگفت انگیز باشد، هر وجود، هر حرکت، هر تغییر می تواند شگفتی آفرین باشد، به شرط این که درست بنگریم و حقیقت شگرف وجود را به راستی دریابیم.